تجارب گردشگر

آیا هدف شما از سفر فقط دیدن برخی مناطق مشهور و عبور گذرا از آن است یا می خواهید چشم انداز خود را نسبت به جهان تغییر داده و بر تجربیات خود بیفزایید؟
آشنا شدن و برقراری ارتباط با افراد بومی و شناخت خورده فرهنگها و رسوم و نحوه پخت غذاهای محلی هر منطقه می تواند به سفر شما معنایی متفاوت ببخشد.
10 روش برای کشف فرهنگ بومی مردم یک منطقه:

• در خانه افراد بومی اقامت کنید.
• زبان بیاموزید.
• در کارها و خدمات عمومی مشارکت کنید.
• از راهنمایان محلی کمک بگیرید.
• به صورت آنلاین با افراد بومی ارتباط برقرار کنید.
• در جشنواره ها و رویدادهای محلی شرکت کنید.
• از خدمات عمومی استفاده کنید.
• از برنامه های روتین گردشگری پرهیز کنید.
• از تجربیات جدید واهمه نداشته باشید.

و اما پیشنهاد ما برای کسب تجارب خوشمزه در اقامتگاه می تواند یکی از موارد زیر باشد. البته اگر خواهان هر کدام بودید هنگام رزرو، نوع تجربه انتخابی را با ما در میان بگذارید تا آمادگی لازم را داشته باشیم.

قرمه پزون

قرمه خوراکی محلی منطقه شهربابک و یکی از سوغاتی های آن است. قرمه با سرخ کردن گوشت گوسفند در روغن دنبه آن بدست می‌آید. در قدیم که نه برقی بود و نه یخچال و فریزری و نه این جاده‌ها و ارتباطات و امکانات، قرمه کردن روش هوشمندانه‌ای بود برای فراهم کردن یک اندوخته غذایی مطمئن برای زمستان‌های سرد و خشک منطقه. قرمه علیرغم آنکه تهیه‌اش سختی زیادی دارد، اما هنوز هم در میان مردم شهربابک جایگاه ویژه‌ای دارد.
در قدیم، قورمه کنون بدین صورت بود که گوسفندانی را که در طول فصل تابستان بعنوان پرواری نگهداشته بودند در اواسط فصل پاییز، سر بریده و پس از اینکه پوست آنها را برای ساختن مشک جدا میکردند، لاشه‌ها را تمیز و کاملاً خرد و قیمه قیمه می‌کردند. دیگ را روی آتش گذاشته و گوشت‌ها و استخوان‌ها و چربی‌ها را با هم در داخل آن می‌ریختند و زیر آن را آتش می‌کردند و مقداری نمک هم به آن اضافه کرده و متناسب با مقدار گوشت مقداری آب نیز به آن می‌افزودند.
کم کم چربی‌ها به صورت مایع در آمده و داخل آب موجود در داخل دیگ پراکنده می‌شوند که به این حالت “اوغونی شدن‌” قرمه می‌گویند و در این زمان نان‌های محلی را داخل ظرف انداخته و پس از چند دقیقه بیرون آورده و به همراه مقداری از لقمه‌های گوشت‌های پخته شده در آب و روغن، بر سر سفره می‌نهادند تا اهل منزل و تمامی افراد حاضر میل کنند. با حرارت آتش کم کم تمامی آب موجود در دیگ بخار شده و به اصطلاح‌ گوشت‌ها به روغن می‌نشینند‌ و در این زمان با استفاده از کفگی مرتب گوشت‌ها را به هم می‌زدند تا به ته دیگ نچسبد.
پس از اینکه گوشت‌ها کاملا پخته شدند و آب موجود در آنها به حداقل ممکن کاهش یافت قرمه آماده می‌شد . این قرمه را داخل شکمبه گوسفند که کاملا تمیز کرده بودند، ریخته و در آن‌را محکم می‌بستند و در گوشه‌ای خنک قرار داده و در طول فصل زمستان مورد استفاده قرار می‌دادند. در ضمن استخوان‌های موجود در داخل قرمه را قبل از ریختن قرمه در داخل شکمبه گوسفند، جدا کرده و به صورت جداگانه‌ای نگهداری می‌کردند تا در غذاهایی مانند آش یا آبگوشت مورد استفاده قرار دهند.
این قورمه در پخت اکثر غذاها مورد استفاده قرار گرفته و خود نیز به عنوان یک غذا مصرف می‌شود. می‌توان به سادگی، سرد آن را روی نان گذاشت و خورد، می‌توان تخم مرغ را در آن نیمرو کرد و نوش جان نمود، می‌توان همراه با نیم استکان آب گرمش کرد و مقداری تلف (قره قروت محلی) در آن حل نمود و میل کرد، و البته معروفترین روش همان درست کردن اشکنه (اوگرمو) می‌باشد.

آش پزون

آش رشته در تمام فصول و آش جو در فصول سرد، گرمی بخش محفل های دوستانه است. آش جو شهربابک، آشی کاملاً متفاوت از سایر مناطق ایران است. درون آن جو، نخود، کرو، روغن گرفته شده ازگوشت و دنبه گوسفند، شلغم و ترف (قره قوروت) و زنجبیل و ادویه جات مخصوص است. ویژگی خاص آش جو، زمان طولانی پخت آن است که به قول معروف آشی جا افتاده و پر لعاب شود. آش رشته شهربابک زیاد غلیظ نیست اما طعمی بسیار خوشمزه دارد که محلی ها بسته به ذائقه، با چاشنی های ترش و شیرینی مانند ترف (قره قروت)، رب انار، دوشاب یا شکر آن را مصرف می کنند.

نون پزون

یکی از نانهای محلی شهربابک، نان فتیر است که در گذشته زنان هر چند روز یکبار پخت می کردند. این نان بر روی تابه ای که زیر آن آتش ملایمی بر پا می شود پخت شده و داغ آن بسیار خوش عطر است.

حلوا پزون

حلوا خوراکی شیرینی است که در اغلب مناطق ایران پخت می شود. اما شاید کسانی باشند که دوست داشته باشند در کنار میزبان، گام به گام مراحل پخت حلوای آرد گندم را تجربه و بعد درکنار یکدیگر، نوش جان کنند.